mały|Szarkowszczyna w okresie międzywojennym W XIX w. Szarkowszczyna przekształciła się w dwa leżące obok siebie, lecz oddzielne miasteczka: Szarkowszczynę Starą należącą do Boguckich oraz znacznie większą od niej Szarkowszczynę Nową, własność Fiedorowczów, która rozwinęła się na obu brzegach Dzisny na terenie innych pobliskich folwarków. Taki stan przetrwał do okresu międzywojennego, kiedy obie części połączono w miasteczko gminne Szarkowszczynę, a nazwę Stara Szarkowszczyna zachował tylko niewielki folwark. Po traktacie ryskim w 1921 roku Szarkowszczyzna leżała na terenie II Rzeczypospolitej.
Znajdował się tu urząd pocztowy, który obsługiwał znaczną część gminy Szarkowszczyzna.
W latach dwudziestych i trzydziestych Szarkowszczyna stanowiła dla okolicznych wsi ośrodek kulturalno-oświatowy, administracyjny (siedziba wiejskiej gminy Szarkowszczyzna), handlowy i komunikacyjny (zbudowano już kolej z Drui do Woropajewa – połączenie z Wilnem). Zabudowa miasta była w większości drewniana. 24 czerwca 1936 roku wybuchł tutaj wielki pożar, który strawił niemal całą miejscowość. Szczególnie ucierpiała ulica Piłsudskiego, zabudowa której spłonęła niemal doszczętnie, jak i wszystkie jej przecznice. Spłonęły 143 budynki, a około 100 rodzin pozostało bez dachu nad głową.