Kute z żelaza lufyMogły być one wykonywane nawet przez doświadczonego kowala, co miało istotny wpływ na popularność i rozpowszechnienie tej broni podczas wojen husyckich (Encyklopedia wojskowa (red. O. Laskowski), dz. cyt.). zwykle osadzano na dwukołowej lawecie wyposażonej w łukowy mechanizm do regulowania kąta ich podniesienia. Komora prochowa hufnicy miała średnicę mniejszą od przewodu lufy, którego kaliber wynosił ok. 200 mm, przy długości lufy ok. 800 milimetrów. Z dział tych strzelano kamiennymi kulami 12-25-funtowymi bądź prymitywnymi kartaczami kamiennymi.
Zobacz też haubica taraśnica
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia wojskowa. T. 1 (A–M). Warszawa: Bellona – Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 353 Encyklopedia wojskowa (red. O. Laskowski). T. 3. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej – Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1933, s. 458 Mała encyklopedia wojskowa. T. 1 (A–J). Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967, s. 533 Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o dawnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1987, s. 66 Lampel/Mahrhold: Leksykon broni od A do Ż. Warszawa: Muza, 2000, s. 127
Kategoria:Broń artyleryjska Kategoria:Historyczna broń palna