II wojna światowa Po klęsce Francji w 1940, dawna Alzacja-Lotaryngia została de facto (nie zawarto w tej sprawie żadnego układu międzynarodowego ani nie wydano żadnego zarządzenia) ponownie włączona do Niemiec, jednakże powołana administracja cywilna była oddzielna dla Alzacji i dla Lotaryngii. Reżim okupacyjny na tym obszarze był łagodny; pierwszy wyrok śmierci wykonano dopiero w marcu 1942 za nieudaną próbę zamachu na szefa administracji cywilnej Alzacji Roberta Wagnera. Opór ludności przejawiał się na tym obszarze m.in. noszeniem beretu baskońskiego, dlatego też zarządzeniem Wagnera z 15 maja 1941 zakazano jego noszenia w Alzacji. W czasie okupacji zakazano używania języka francuskiego, usuwano także z prowincji pamiątki francuskiego panowania, np. 5 listopada 1940 zdemontowano w Strasburgu pomnik gen. Jean-Baptiste Klébera.
Od sierpnia 1942 mieszkańcy tych krain podlegali poborowi do Wehrmachtu. Po zakończeniu wojny w 1945 terytorium powróciło do Francji, w ramach której w latach 1982–2015 tworzyło dwa oddzielne regiony Alzację oraz Lotaryngię, ze szczególnym uznaniem obu kultur (niemieckiej oraz francuskiej).