W polityce zagranicznej głoszono współpracę francusko-niemiecką oraz ekonomiczną, polityczną i duchową konstrukcję Europy, zaś w polityce wewnętrznej „oczyszczenie i ochronę rasy”, w tym silny antysemityzm, oraz „ekonomię kierowaną” i „wyzwolenie proletariatu”.
W lipcu 1941 r. M. Déat zaangażował się wraz z innymi przywódcami ugrupowań kolaboranckich w akcję rekrutacyjną do Legionu Ochotników Francuskich przeciw Bolszewizmowi (LVF), przeznaczonego do walki przeciw Sowietom. Podczas przeglądu oddziałów LVF 27 sierpnia 1941 r. w Wersalu został ranny w zamachu przeprowadzonym przez ruch oporu. 28 lutego 1943 r. RNP współtworzyło Front Rewolucyjno-Narodowy (Front Révolutionnaire National), którego sekretarzem generalnym został Henri Barbé, a do Komitetu Wykonawczego wszedł M. Déat. Za swój główny cel Front uznał zlikwidowanie niesprawiedliwości społecznej oraz przeprowadzenie francuskiej i ogólnoeuropejskiej rewolucji socjalistycznej przeciwko sprzymierzonym siłom bolszewizmu i wielkiego kapitału międzynarodowego. W marcu 1944 r. przywódca RNP został mianowany ministrem pracy i narodowej solidarności w rządzie Pierre’a Lavala, którego mocno popierał.