Z czasem jednak ich następcy zaczęli sięgać dalej i skupili się na ekspresyjności stawianych linii.
W VIII w., kiedy wymiana pomiędzy Chinami a Japonią przeżywała swój rozkwit, na terenie Japonii zaczęły pojawiać się dzieła znanych mistrzów chińskich. Równie szybko, jak ich sława rosła, pojawiali się naśladowcy. Na przełomie wieków VIII/IX, a potem X/XI pojawiło się wielu znakomitych malarzy tego stylu w Chinach: Jing Hao (jap: Keikoku (荊浩), Li Cheng (jap: Risei (李成), Fan Kuan (jap: Hankan (范寛), Dong Yuan (jap: Tōgen (董源), Su Dongpo (jap: Sotōba (蘇東坡) oraz Mi Fu (jap: Beifutsu (米ふつ), co przyczyniło się do jeszcze szybszego przenikania tej techniki do krajów sąsiadujących, Korei i Japonii.
Na wyspach japońskich ten rodzaj malarstwa zaczęto uprawiać na poważnie dopiero w okresie Kamakura (1185–1333 roku). Początki rozwoju suiboku-ga są silnie związane z dwoma siogunami z ówcześnie rządzącego rodu Ashikaga: Yoshimitsu (1358–1408) i Yoshimasa (1435–1490).
W początkowym okresie styl ten był wyciszony i wyrafinowany, oddając najistotniejsze cechy doktryny szkoły zen, której mnisi byli prekursorami suiboku-ga.