Ludwik Stakebrand (ur. 1790 we Wrocławiu, zm. 9 marca 1855 w Warszawie, syn Jana Bogusława i Marii z Kazowskich) – wojskowy lekarz warszawski, wolnomularz, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Szkic biograficzny Ludwik Stakebrand pochodził z wrocławskiej rodziny luterańskiej, której członkowie od paru pokoleń wykonywali zawód lekarski. Po naukach w szkole średniej we Wrocławiu zaczął studia medyczne w rodzinnym mieście, ale przerwał je w roku 1810 i przeniósł się do Warszawy, gdzie prawdopodobnie od czasów pruskich 1795–1806 mieszkał jego stryj Friedrich Wilhelm Stakebrand (zm. 1835), również lekarz i wolnomularz. Ludwik Stakebrand uzyskał zatrudnienie jako felczer w jednym z pułków artylerii konnej Księstwa Warszawskiego i wziął udział w kampanii roku 1812. Pełnił swe obowiązki w bitwie nad Berezyną, odniósł wówczas rany, a za odwagę i poświęcenie 26 sierpnia 1819 otrzymał Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Polskiego – świadectwo nr 382. Walczył także w bitwie pod Lipskiem, gdzie dostał się do niewoli rosyjskiej. Po upadku Napoleona Stakebrand powrócił do Warszawy, gdzie w roku 1815 mianowano go lekarzem batalionowym w gwardyjskim pułku artylerii konnej. W roku 1816 podjął na nowo studia medyczne i uzyskał w kwietniu 1817 roku dyplom lekarza na Uniwersytecie w Jenie.