Tradycja ta jednak w konfrontacji z rozwiniętymi szkołami hwaŏm i sŏn nie osiągnęła statusu niezależności i dopiero wysiłki Taegaka Ŭich’ŏna (1055–1101) doprowadziły ją do pełnej autonomii. Zainteresował się on naukami ch’ŏnt’ae chong po przeczytaniu Pŏphwa chongyo autorstwa słynnego Wŏnhyo, którego sam Ŭich’ŏn uważał za właściwego założyciela szkoły. Równocześnie zetknął się także z naukami Ch’egwana, który w 960 r. udał się do Chin i po powrocie stał się najważniejszą postacią szkoły, pozostawiając po sobie tekst Tiantai sijiao.
Ŭich’ŏn tak rozwinął szkołę, że dopiero on jest uważany za jej założyciela. Otrzymał wsparcie dworu, popierającego tę synkretyczną, czyli równocześnie i ekumeniczną tradycję, niestety zmarł w 46 r. życia, co zatrzymało dalszy rozwój tej szkoły.
Ŭich’ŏn chciał wykorzystać synkretyczny charakter nauk ch’ŏnt’ae do połączenia szkół sŏnu ze szkołami kyo (doktrynalnymi). Uważał on, że zarówno sŏn jak i kyo zapomniały o tym, że medytacja była pierwotnie intergralną częścią praktyki wszystkich szkół buddyjskich, łącznie z tymi nastawionymi tylko na studiowanie tekstów. Jednak stopniowo zarówno sŏn jak i kyo spolaryzowały swoje poglądy;