Znacznie trudniej było dotrzeć do źródeł Białego Nilu. W roku 1858 brytyjski badacz John Hanning Speke uznał, że Nil wypływa z Jeziora Wiktorii, co potwierdził w roku 1875 Henry Morton Stanley. Jednak w roku 1889 Stanley wespół z Mehmedem Eminem Paszą zbadał pasmo górskie Ruwenzori i ustalił, że przynajmniej część wód zasilających źródła Nilu pochodzi z rzeki Kagera i licznych strumieni wypływających z górskich lodowców. Z czego wynika, że Góry Księżycowe i Ruwenzori to jedno.
Pasmo Ruwenzori składa się z sześciu gór noszących imiona wybitnych badaczy – poszukiwaczy źródeł Nilu – Góra Stanleya (jej wierzchołek – Margherita – jest trzecim co do wysokości szczytem Afryki – 5109 m n.p.m.), Góra Speke’a, Góra Emina, Góra Bakera (od nazwiska brytyjskiego podróżnika sir Samuela White’a Bakera) i Góra Gessiego (od nazwiska włoskiego podróżnika Romlo Gessiego, który badał górny bieg Nilu do Jeziora Alberta w roku 1876). W roku 1906 włoski alpinista-arystokrata Luigi Amedeo di Savoia d’Abruzzi zdobył Górę Stanleya, nazywając jej najwyższy wierzchołek Margherita od imienia włoskiej królowej-matki.