W czasie wypraw Aleksandra Wielkiego na północno-zachodnie tereny Indii (IV w.p.n.e.) ustanowiono greckie królestwo w Baktrii (dziś jest to północna część Afganistanu) i Grecy najeżdżali północno-zachodnie Indie. Najważniejszy z tych indo-greckich monarchów, Menander (ind. Milinda), zgodnie z buddyjską tradycją został mnichem i zmarł jako arhat. Stąd właśnie wywodzą się pierwsze wyobrażenia Buddy (Gandhara – dziś Afganistan, Pakistan, Kaszmir). W ciągu II i I w.p.n.e. Grecy zostali z tych terenów wyparci i od I w.p.n.e. rozwijało się tu imperium Kuszanów, którego centrum znajdowało się w Baktrii, ale zajmowało tereny całych północnych Indii i zachodniej Azji Środkowej. Kuszanowie byli gorliwymi buddystami i do dziś mamy pozostałości po nich w postaci buddyjskich stup. Oni i cała arystokracja kuszańska patronowali dalszemu szerzeniu się buddyzmu. Buddyzm nie szerzył się przez misjonarzy, ale przez podróżujących świeckich ludzi, szczególnie kupców. Rozszerzanie się buddyzmu niosło ze sobą cywilizację oraz miało wielki uspokajający efekt na tych terenach. W tym samym czasie Chiny rządzone były przez tzw. Późniejszą Dynastię Han (25-220 n.e). Tereny obejmowały większość Chin i wschodni kraniec szlaku jedwabnego.