Proarabska polityka uzyskała mieszany sukces. Ustanowienie bliskich więzi z socjalistycznymi i świeckimi reżimami partii Baas w pewnym stopniu zneutralizowały pakistańską propagandę skierowaną przeciwko IndiomGhosh, Anjali (2009). India’s Foreign Policy. Pearson. s. 306–307. .. Wojna indyjsko-pakistańska z 1971 roku umieściła państwa arabskie i muzułmańskie Bliskiego Wschodu przed dylematem które z państw poprzeć, obydwa kraje utrzymywały z państwami arabskimi przyjazne stosunki. Postępowe rządy w Egipcie, Syrii i Algierii pozostały neutralne, proamerykańskie konserwatywne monarchie w Jordanii, Arabii Saudyjskiej, Kuwejcie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich otwarcie poparły PakistanKaur, Ranjit (1993). Islamic Co-Operation and Unity. Deep and Deep Publications. s. 168–170. .. Neutralność Egiptu przeraziła Hindusów którzy oczekiwali ściślejszej współpracy arabsko-indyjskiejAnjali (2009). India’s Foreign Policy. Pearson. s. 306–307. .. Śmierć Gamala Abdela Nasera w 1970 roku i przejęcie władzy przez prozachodniego as-Sadata spowodowała pogorszenie stosunków Egiptu z Moskwą i zawiązanie przyjaźni z Rijadem spowodowało jeszcze większą neutralność tego państwa. Gandhi odrzucała możliwość współpracy z Mu’ammarem al-Kadafim – libijski pułkownik pozostawał zgodny z arabskimi monarchami w przekonaniu, że interwencja Indii w Pakistanie Wschodnim była atakiem na islam.