W 1963 roku społeczność Ebeye nawiedziła epidemie choroby Heinego-Medina, zakażenia przewodu pokarmowego i grypy. Społeczność Ebeye, licząca 4500, była opisywana jako najbardziej podatna na choroby i zdemoralizowana społeczność w Mikronezji. W 1978 roku liczba mieszkańców przekroczyła 8000 a warunki bytowe stały się krytyczne przy braku kanalizacji, niedostatku infrastruktury drogowej, medycznej i braku szkół. Ponad 50% populacji Ebeye miało poniżej 14 roku życia, wiele osób było uzależnionych od alkoholu i narkotyków, szerzyły się choroby weneryczne.

Brak wody pitnej, niedostatek szkół i szpitali powodował, że warunki bytowe były niezwykle ciężkie, szczególnie w zestawieniu z wyspą Kwajalein, znacznie większą, a zamieszkaną przez 1,500 osób – personelu amerykańskiej bazy wojskowej. Ebeye nazywane było „slumsem Pacyfiku” lub „slumsem slumsów”.

W latach 80. XX wieku przeprowadzono operację powrotu do domu mieszkańców Ebeye, przesiedlając ich na wyspy pochodzenia. Tysiąc przesiedlonych rolników utworzyło wówczas korporację Kwajalein Atoll Corporation, a ponowne zamieszkanie wysepek atolu oraz protesty doprowadziły do odwołania przynajmniej jednego testu pocisku i polepszenia warunków na Ebeye.