W tym przykładzie oznaczmy zasoby (widelce) numerami od 1 do 5 – w ustalonym porządku – oraz ustalmy, że jednostki (filozofowie) zawsze najpierw podnoszą widelec oznaczony niższym numerem, a dopiero potem ten oznaczony wyższym. Następnie, zwracając widelce, najpierw oddają widelec z wyższym numerem, a potem z niższym. W tym wypadku, jeśli czterech filozofów jednocześnie podniesie swoje widelce z niższymi numerami, na stole pozostanie widelec z najwyższym numerem, przez co piąty filozof nie będzie mógł podnieść żadnego. Ponadto tylko jeden filozof ma dostęp do widelca z najwyższym numerem, więc będzie on mógł jeść dwoma widelcami. Gdy skończy, najpierw odłoży widelec z najwyższym numerem, a następnie z niższym, umożliwiając kolejnemu filozofowi zabranie drugiego sztućca.
Właśnie takie rozwiązanie swojego zadania proponował Dijkstra.
Pomimo że rozwiązanie hierarchii zasobów zapobiega zakleszczeniom, nie zawsze jest ono praktyczne, zwłaszcza gdy lista wymaganych zasobów nie jest z góry znana. Na przykład jeśli jednostka zajmuje zasoby 3 i 5, po czym stwierdza, że potrzebuje zasobu 2, musi zwolnić 5, a następnie 3, aby zająć 2, a następnie ponownie zająć 3 i 5 (w tej kolejności).