Wygląd emaki-mono Papier, na którym znajdowały się obrazy, nawinięty był na drewniany wałek z jednej strony i rozwijany z prawej do lewej, gdzie był zwijany z powrotem na wałek. Rozwijany i zwijany musiał być jednocześnie tak, żeby w polu widzenia pozostawał widoczny jedynie aktualny obraz, bez pozostałych fragmentów z wcześniejszych i kolejnych obrazów.
Jeden obraz miał z reguły wielkość: 22 x 48 cm.
„Rysunek obwiedziony był konturem z tuszu, następnie farbami malowano barwne plamy ubiorów, sprzętów i fragmentów architektonicznych, a w końcu jeszcze raz tuszem uzupełniano szczegóły, na przykład rysy twarzy, fałdy ubiorów, itp.”Wiesław Kotański "Sztuka Japonii" str. 150-155, 179-181, 213, WAiF, Warszawa 1974 r.
Detale dotyczące architektury i ubioru były dopracowane zawsze na wysokim poziomie. Natomiast rysy twarzy były traktowane schematycznie, w sposób zwany hikime-kagihana („oczy w kształcie dwu kresek i nos w postaci haczyka”).
Inne znane emaki-mono Okres Heian Kokawadera engi emaki Ban dainagon ekotobo - stworzona prawdopodobnie przez Tokiwa Mitsunaga