Jako bliski współpracownik cesarza Konstantyna, napisał „Cykl Konstantyna Wielkiego”, na który składają się Vita Constantini, Mowa Konstantyna i Panegiryk Konstantyna. Żywot Konstantyna jest czteroksięgowym, stronniczym dziełem opisującym działalność cesarza dla utrwalenia chrześcijaństwa, do którego później włączono Mowę Konstantyna do zgromadzenia świętych wygłoszoną w 313 albo 323 roku. Ostatnią część stanowią Pochwały Konstantyna, wygłoszone na 30-lecie panowania cesarza i z okazji poświęcenia bazyliki Grobu Świętego.

Poza tym był autorem dzieł dogmatycznych: „Praeparatio evangelica” (15 ksiąg, wydanych ok. 314 roku, w których zwalcza politeizm), „Demonstratio evangelica” (20 ksiąg, w których opowiada się przeciwko wyznawcom judaizmu), „Objawienie”, „Przeciwko Porfiriuszowi”, „Przeciwko Hieroklesowi”, „ Przeciwko Marcelemu”, „Apologia Orygenesa” i „O uroczystości paschalnej”. Pisał na temat rozbieżności w Ewangeliach. Napisał także dzieła biblijne: „Kanony ewangelii”, „Onomasticon”, „Quaestiones et solutiones evangelicae”, „Komentarz do psalmów”, „Komentarz do Izajasza” i „O poligamii i wielkich rodzinach patriarchów”. Był także autorem listów i kazań, jednak większość z nich się nie zachowała.