Od reformy administracyjnej państwa pruskiego w 1816 należał do powiatu oławskiegoZ przerwą w latach 1932–1933, gdy powiat oławski na krótko scalono z brzeskim. rejencji wrocławskiej należącej do prowincji śląskiej.
W 1928 został połączony administracyjnie z sąsiednim Rohrau (tj. Grodziszów).
Na terenie wsi skupisko polodowcowych eratyków, głazów narzutowych z granitu, gnejsów i granitognejsów. Największy z głazów został przetransportowany w 1923 roku z wyrobiska na wrocławskim Tarnogaju i do 1945 roku stanowił pomnik mieszkańców wsi poległych w czasie I wojny światowej. Wraz z mniejszymi głazami od 1964 jest pomnikiem przyrody. W ich sąsiedztwie znajduje się drugi pomnik (od 2017) stara lipa drobnolistna.
Po II wojnie światowej i wysiedleniu niemieckiej ludności – z wyjątkiem jednej śląsko-niemieckiej rodziny – zasiedlona polskimi przesiedleńcami z Podola (wieś Białoskórka) i Wołynia z powiatu kiwereckiego.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wrocławskim.
Przypisy H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
Kategoria:Sulęcin (województwo dolnośląskie) Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie dolnośląskim