Przyjęta wtedy Konstytucja Kościoła Chrześcijańskokatolickiego w Szwajcarii głosiła: Synod, w skład którego wchodzą wszyscy duchowni oraz wybrani przez parafię delegaci świeccy (od 1954 roku mężczyźni i kobiety), jest „najwyższym i decydującym organem Kościoła”. Na nim spoczywa troska o jedność życia kościelnego. On ustala powszechne zasady dotyczące kultu i dyscypliny, nie posiadając jednak własnych uprawnień w sprawach wiary. Obradom Synodu przewodniczy w dwuletniej kadencji na przemian osoba duchowna lub świecka. Rada Synodalna, która – włączając w to biskupa – składa się z czterech duchownych i pięciu świeckich, i której przewodniczący jest osoba świecką, jest „doradczą, wykonawczą i administracyjną władzą wspólnoty kościelnej”. Biskup ma „w granicach określonych przez konstytucję wszystkie prawa i obowiązki, które zgodnie z poglądami chrześcijańskokatolickimi przysługują episkopatowi lub które zostały na niego przeniesione przez Synod narodowy”.