thumb|Polichloropren thumb|Synteza neoprenu Neopren, polichloropren, kauczuk polichloroprenowy – nazwa handlowa kauczuku syntetycznego otrzymywanego w wyniku polimeryzacji emulsyjnej chloroprenu (2-chlorobuta-1,3-dienu). W porównaniu z kauczukiem naturalnym i tradycyjnymi kauczukami syntetycznymi, opartymi na butadienie, ma większą odporność na oleje i rozpuszczalniki organiczne, wolniej również ulega starzeniu. Ma własności samogasnące. Nazwa „neopren” jest zadomowioną w Polsce nazwą potoczną, oficjalnie jest to nazwa handlowa należąca od 1931 r. do amerykańskiego koncernu chemicznego DuPont.
Neopren wykorzystuje się do produkcji klejów neoprenowych, np. butaprenu. Z mieszanek neoprenowych poddanych procesowi wulkanizacji otrzymuje się tworzywa podobne do gumy, przy czym neopren wulkanizuje się nie siarką (jak w przypadku kauczuków tradycyjnych), lecz tlenkiem cynku lub tlenkiem magnezu. Mieszanki neoprenowe wykorzystywane są do produkcji artykułów technicznych odpornych na wyżej wymienione ciecze oraz produktów o przedłużonej żywotności. Produkowane z nich są elementy armatury laboratoryjnej i przemysłowej, jak np. uszczelki, węże laboratoryjne, przyssawki itp. Wykorzystuje się je również do produkcji tkanin podgumowanych (np.