Po zajęciu tych obszarów przez wojska niemieckie podjął kolaborację z okupantem. W listopadzie 1942 r. zorganizował w stanicy Kamienskaja z rozkazu atamana marszowego Pawłowa ochotniczy oddział kozacki, zostając jego dowódcą. W marcu 1943 r. został członkiem sztabu atamana Pawłowa w stopniu esauła, a następnie objął funkcję szefa sztabu. Został odznaczony Żelaznym Krzyżem II klasy. Po śmierci Pawłowa w 1944 został 25 czerwca rozkazem atamana Piotra N. Krasnowa mianowany atamanem marszowym w stopniu pułkownika. Na pocz. lipca dowodził trzema pułkami kozackimi wchodzącymi w skład Kozackiego Stanu w walkach z Armią Czerwoną w rejonie miejscowości Lubcza – Jełudow na Białorusi. 10 sierpnia dostał Żelazny Krzyż I klasy. Następnie wycofał swoje wojska na obszar okupowanej Polski. Pod koniec sierpnia z rozkazu SS-Obergruppenführera Ericha von dem Bacha-Zelewskiego wysłał jeden pułk do Warszawy w celu tłumienia powstania warszawskiego. Resztę wojsk ewakuował koleją do północnych Włoch. Jesienią 1944 i na pocz. 1945 uczestniczyły one w niemieckich operacjach przeciwko włoskim partyzantom. Jednocześnie T. I. Domanow urządził życie społeczności kozackiej, organizując szkoły, szpitale, różne instytucje kulturalne itp. W listopadzie rozkazem atamana P.N. Krasnowa został awansowany do stopnia generała majora.