Do niezbędnych reform wojskowych dołączyły też poważne zmiany polityczne, administracyjne, oświatowe, a nawet kościelne.
Reformując armię Gustaw Adolf, który uważał wojska zaciężne za zbyt drogie i jednocześnie niepewne, postanowił w możliwie największym stopniu oprzeć się na żołnierzach pochodzących z poboru. Ze względu na małą liczbę ludności swego państwa nie mógł jednak obyć się bez żołnierzy zaciężnych. System poboru do piechoty zorganizowano z pomocą pastorów, którzy sporządzali listy mężczyzn zarówno stanu chłopskiego jak i mieszczańskiego w wieku od 18 do 60 lat. Z tych list wybierano mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat, których dzielono następnie na dziesiątki. Podczas rocznego poboru każda taka dziesiątka miała dostarczyć w pełni uzbrojonego i umundurowanego żołnierza. Piechota z poboru służyła w regimentach terytorialnych noszących swe nazwy od nazwy prowincji, w których je rekrutowano. Jazda, złożona częściowo ze szlachty, a częściowo z zaciężnych ochotników, także została zreformowana.