Przeloty szybowcowe – dyscyplina szybownictwa.
Polega na pokonywaniu szybowcem bez użycia napędu założonej trasy lub dowolnego przelotu. Najkrótsze regulaminowe zadania na zawodach szybowcowych to 100 km, najdłuższy rekordowy przelot miał 3008 km długości. Szybowiec stale opada względem powietrzaJest tu mowa o opadaniu szybowca, potraktowanego jak przedmiot nieruchomy w nieruchomym powietrzu, gdy siła siła ciężkości jest większa od siły tarcia, przeciwdziałającej swobodnemu spadaniu. W czasie lotu na skrzydło działa siła nośna – siła aerodynamiczna, której wielkość wynika z równania Bernoulliego (zob. też: efekt Magnusa, paradoks hydrodynamiczny, żagiel, latawiec), więc by był możliwy odpowiednio długi przelot musi odzyskać wysokość korzystając z pionowych prądów powietrznych. Na terenie płaskim najczęstszym zjawiskiem, które umożliwia nabranie wysokości, są ruchy konwekcyjne powietrza nagrzanego przez słońce od powierzchni ziemi. Na przelot termiczny składają się przeskoki, czyli fragmenty trasy pokonywane lotem ślizgowym oraz krążenia w kominach termicznych, służące odzyskaniu wysokości utraconej podczas przeskoku. Jeśli konwekcja zostaje uporządkowana przez wiatr w linijne szlaki, możliwy jest długotrwały lot „na termice” bez utraty wysokości. Warunki takie umożliwiają wykonanie długich i szybkich przelotów.