Stronnictwo Narodowe (SN) tzw. senioralne – partia polityczna, w nawiązaniu do formacji przedwojennej reaktywowana w lipcu 1989 r. w Warszawie przez Jana Ostoję Matłachowskiego, Bogusława Rybickiego i Edwarda Masteja.
Program SN Stronnictwo Narodowe odwoływało się do tradycji przedwojennej endecji, głównie myśli Romana Dmowskiego. Krytykowało politykę gospodarczą rządów postsolidarnościowych zarzucając jej podporządkowanie zachodniemu (zwłaszcza żydowskiemu) kapitałowi i zbyt pośpieszną prywatyzację. Przestrzegało przed zagrożeniem ze strony Niemiec. Było przeciwne członkostwu Polski w UE i NATO. W kwestiach ustrojowych (takich jak samorząd terytorialny czy ordynacja wyborcza) postulowało demokratyzację państwa, zarazem domagając się zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom. Popierało przywrócenie katechezy w szkołach.
Według działaczy SN zasadniczy podział polityczny w Polsce to rozłam między „patriotami” i „internacjonalistami”, który przebiegać miał w poprzek partii politycznych tworząc cztery obozy: patriotyczną prawicę, internacjonalistyczną prawicę, patriotyczną lewicę oraz internacjonalistyczną lewicę. Stronnictwo utożsamiało się z „patriotyczną prawicą”.