Pod ich mecenatem wybudowano wiele barokowych kościołów, co dało impuls do wspaniałego rozwoju flamandzkiej sztuki doby baroku.
Pod patronatem Albrechta i Izabeli tworzyli tacy artyści jak Peter Paul Rubens (od 1609 r. nadworny malarz pary arcyksiążęcej), Pieter Brueghel (młodszy) i wielu innych. Arcyksiążęcy dwór w Brukseli stał się jednym z największych centrów kulturalnych Europy. Był równocześnie swoistym tyglem narodowościowym. Znajdowali się tam hiszpańscy zakonnicy, belgijscy szlachcice, niemieccy najemnicy, włoscy doradcy, burgundzcy urzędnicy czy angielscy muzycy. Brukselski dwór po pokoju londyńskim z 1604 r. stał również ważnym centrum dyplomatycznym. Przez miasto przechodziła korespondencja między dworami w Londynie, Madrycie, Hadze, Wiedniu, Paryżu, Grazu, Innsbrucku, Lizbonie i Pradze.
Po śmierci męża w 1621 r. Izabela została namiestnikiem Niderlandów. Okres jej samodzielnych rządów to czas wojny trzydziestoletniej. Hiszpańskie Niderlandy były często atakowane przez stadhoudera Republiki Zjednoczonych Prowincji, Fryderyka Henryka Orańskiego. Ataki zostały odparte. Wojska hiszpańskie odnosiły natomiast znaczne sukcesy, takie jak zdobycie Bredy w 1625 r., ’s-Hertogenbosch w 1629 r. i Maastricht w 1632 r.