W 1429 Jan zwany Chojnica kanonik w Głuszynie wydzierżawił Tomisławowi Gądkowskiemu dziedzicowi w Starołęce część Marlewa stanowiącą uposażenie jego kanonikatu w Głuszynie na 4 lata za 3 grzywny oraz za 3 wiardunki rocznie. Dzierżawca zobowiązał się strzec granic wspomnianej części Marlewa, a wraz z nim podobne zobowiązanie złożyli również miejscowi wieśniacy: Wojciech Koczel i Jan Głąb. W 1466 kanonik Stanisław Witkowski prebendariusz w Głuszynie wydzierżawił na rok 8 kmieciom z Garaszewa opuszczoną dziedzinę Marlewo. Według umowy każdy z nich miał zapłacić jeden wiardunek w ramach tej dzierżawy.
Miejscowość nie występuje w Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej ani w rejestrach poborowych z XVI wieku. Pojawia się natomiast ponownie w rejestrze ofiary dziesiątego grosza z 1789. Widnieje także na mapach Perthéersa i Gillego z końca XVIII wieku oraz na mapach współczesnych. Historycy nie mają pewności, czy obecne położenie Marlewa odpowiada ściśle położeniu średniowiecznej dziedziny Marlewo.
Dzielnica zabudowana głównie domami jednorodzinnymi położona jest w okolicy ul. Ożarowskiej i Czernichowskiej.
W roku 1994 tomik poetycki Marlewo wydał Dariusz Sośnicki.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Zobacz też Marlewo Rów Minikowski
Kategoria:Osiedle Starołęka-Minikowo-Marlewo