Z kolei w przypadku wirusa uruchomione powinny być mechanizmy komórkowe, zwłaszcza komórki NK i limfocyty Tc. Wymaga to aktywacji limfocytów Th1, co rzeczywiście jest obserwowane podczas infekcji wirusowej. Także te gatunki bakterii, które występują głównie wewnątrzkomórkowo (np. prątek gruźlicy) są niszczone z użyciem mechanizmów komórkowych.
Klasycznym przykładem znaczenia polaryzacji są doświadczenia na myszach zakażonych pierwotniakami Leishmania sp., które to pasożyty rozwijają się wewnątrzkomórkowo. Przekierowanie odpowiedzi w stronę limfocytów Th1 (poprzez podanie odpowiednich cytokin) powoduje szybkie wyzdrowienie myszy. W przypadku skierowania odpowiedzi w stronę limfocytów Th2 nie dochodzi do pozbycia się pierwotniaka, co skutkuje śmiercią myszy. Widać więc jasno, że polaryzacja immunologiczna jest zjawiskiem, pełniącym kluczową rolę w regulacji odpowiedzi odpornościowej. Nic więc dziwnego, że polaryzacja jest wciąż badana w laboratoriach na całym świecie i różne zjawiska immunologiczne bezpośrednio lub pośrednio są związane z tym procesem.