Po 1928 roku wojewodą poznańskim był Roger Raczyński. Ponieważ miasto było znane z endeckich sympatii i braku poparcia dla rządzącej sanacji działania represyjne wobec poznańskiego samorządu zaczął prowadzić sanacyjny wicewojewoda Wawrzyniec Typrowicz. Został on jednak zwolniony ze stanowiska w związku z budzącą wśród Poznaniaków powszechne oburzenie akcją zmierzającą do eksmitowania z prywatnego mieszkania popularnego prezydenta Poznania Cyryla Ratajskiego.
W roku 1929 miasto zorganizowało i przeprowadziło Powszechną Wystawę Krajową prezentującą dorobek dziesięciolecia niepodległej Rzeczypospolitej. Zwiedziło ją około 4,5 miliona zwiedzających.
W 1934 roku wybory samorządowe wygrała zdecydowanie lista narodowa opozycyjna w stosunku do rządzącej w państwie sanacji. Zdobyła ona 51 procent głosów i 35 mandatów w 64 osobowej Radzie Miasta. Blok sanacyjny zdobył zaledwie 26 mandatów. Kiedy Rada Miejska postanowiła ponownie wybrać na prezydenta miasta Cyryla Ratajskiego sanacyjny wojewoda nie zatwierdził tej decyzji, a minister spraw wewnętrznych wyznaczył prezydenta komisarycznego - płk. Erwina Więckowskiego. Awansowanie na prezydenta Poznania osoby, która nie urodziła się w Wielkopolsce mieszkańcy przyjęli bardzo negatywnie. W związku z oporem samorządu wobec narzuconych władz miejskich Rada Miejska została 25 września 1935 r.