Od maja 1947 do stycznia 1950 zajmował stanowisko ministra pracy i ochrony socjalnej. W lipcu 1951 wrócił do składu rady ministrów jako minister rolnictwa (do lipca 1953). Następnie do stycznia 1954 był ministrem spraw wewnętrznych. W styczniu 1954 został po raz pierwszy premierem (najmłodszym w historii republikańskich Włoch do 1987, kiedy to urząd ten objął Giovanni Goria). Jego gabinet przetrwał wówczas kilkanaście dni (od 18 stycznia do 30 stycznia). 1 lipca 1958 ponownie stanął na czele rządu (w koalicji chadecji z socjalistami), w którym objął jednocześnie tekę ministra spraw zagranicznych. Ustąpił 15 lutego 1959. Trzeci gabinet stworzył 26 lipca 1960, a czwarty bezpośrednio po nim, tj. 21 lutego 1962, pełniąc tym razem funkcję premiera do 21 czerwca 1963.
W 1964 jego kandydaturę wysunięto na urząd prezydenta Republiki Włoskiej. Od marca do grudnia 1965 i od lutego 1966 do czerwca 1968 ponownie był ministrem spraw zagranicznych. W latach 1965–1966 był przewodniczącym Zgromadzenia Ogólnego ONZ.