≈ 209 nm), w wyniku rozpadu cząsteczek O2 pod wpływem światła i dalszego łączenia się ich, według równań: O2 _hν_͕ 2O O2 + O → O3
oraz zgodnie z reakcją 3O2 → 2O3 Otrzymywany jest sztucznie w ozonizatorach, w których prowadzone są ciche wyładowania elektryczne. Uzyskuje się stężenie 5–8% ozonu w powietrzu lub ok. 15%, jeśli stosuje się czysty tlen. W celu zmagazynowania absorbuje się go na żelu krzemionkowym.
Właściwości chemiczne i fizyczne W warunkach normalnych ozon jest niebieskim gazem, o większej gęstości od powietrza. W temperaturze od −193 °C do −111 °C jest fioletową cieczą. Jest wyczuwalny w stężeniach od 0,2 mg/m³.
Jest gazem niepalnym, ma natomiast zdolność, podobnie, jak ditlen – O2, podtrzymywać proces spalania. Dobrze rozpuszcza się w wodzie. Jest nietrwały termicznie i rozpada się stopniowo do tlenu już w temperaturze pokojowej. W stanie ciekłym ma skłonność do rozkładu wybuchowego przy kontakcie ze śladowymi ilościami substancji organicznych i reduktorów, a także w wyniku wszelkich gwałtownych zmian fizycznych, np. wstrząsu, raptownego ogrzania lub ochłodzenia itp. Zanotowano też wybuch zestalonego ozonu. Wybuchy ozonu są bardzo silne i prowadzą często do całkowitego zniszczenia aparatury nawet przy pracy z kilkoma gramami substancji.