Na tej podstawie możemy stwierdzić, że kultura przedłużycka nie była egalitarna i prawdopodobnie posiadała starszyznę rodową.

Młodsza faza kultury przedłużyckiej Faza młodsza, datowana na schyłek II – początek III okresu epoki brązu obejmuje tereny położone na prawobrzeżnym dorzeczu górnej i środkowej Odry, w części dorzecza Warty i Noteci, teren nad dolną Szprewą. Wydaje się wciąż oddziaływać na kulturę wykształcona na Pomorzu. W fazie tej następują przemiany kulturowe, uchwytne głównie w zmianie obrządku pogrzebowego. Rozprzestrzenia się ciałopalenie. Pojawia się ceramika o cechach wczesnołużyckich, określana guzową. Jednak jak niektórzy badacze uważają, należy przypisać ją działalności kultury łużyckiej. Bogate w znaleziska ceramiczne jest cmentarzysko w Pudliszkach, choć przypisywanie ich kulturze przedłużyckiej wzbudza kontrowersje.

Obszar występowania i kontekst kulturowy Ludność tej kultury wywodziła się z dorzecza Dunaju. Z czasem rozprzestrzeniła się i w dorzeczu Odry i Wisły. Kultura ta występowała na terenie Saksonii, Łużyc, Moraw, Śląska, Wielkopolski, Małopolski, Kujaw i Pomorza Zachodniego.