Rozruch silników szeregowych prądu stałego W czasie rozruchu rezystory włącza się w obwód szeregowo z silnikiem. Rozruchu silnika szeregowego dokonuje się przy obciążeniu, poprzez zmianę rezystancji rozrusznika włączonego szeregowo z twornikiem. Wzrostowi rezystancji odpowiada mniejsza prędkość obrotowa przy tym samym prądzie obciążenia, a zatem poprzez regulację od maksimum do zera osiągamy płynny wzrost prędkości obrotowej silnika od zera do wartości znamionowej.
Rozruch silników bocznikowych prądu stałego Podczas rozruchu rezystor włącza się w obwód twornika. Uzwojenie wzbudzenia zasilane jest pełnym napięciem. W chwili rozruchu prędkość obrotowa jest równa zero, w uzwojeniach nie indukuje się siła elektromotoryczna. Natężenie prądu wynika z rezystancji uzwojeń, prąd rozruchowy jest 10...30 razy większy od prądu znamionowego. Przepływ tak dużego prądu może uszkodzić silnik, jak również stanowi zbyt duże obciążenie sieci zasilającej. W związku z tym rozruchu silnika dokonuje się poprzez zmniejszenie napięcia w momencie startu i stopniowe podnoszenie go do wartości znamionowej na silniku lub samym tworniku.