Na przykład w następujących zdaniach elementy niebędące wykonawcami czynności występują nie w pozycji dopełnienia w bierniku, lecz jako podmiot zdania:
Dom spłonął. Ubrania wyschły.
Badanie inakuzatywności (niebiernikowości) Badanie najważniejszych właściwości konstrukcji inakuzatywnych jest jednym z głównych przedmiotów współczesnych badań nad składnią od czasu przełomowej pracy Perlmuttera 1978 (porównaj Burzio 1986, Hale Keyser 2003). Uściślając, podejście Perlmuttera pozwoliło na odkrycie ważnej analogii między konstrukcjami w stronie biernej języka angielskiego a konstrukcjami inakuzatywnymi.
Testy na inakuzatywność Jak wspomniano wyżej, podział czasowników nieprzechodnich na inakuzatywne i inergatywne ma podłoże semantyczne. Czasowniki inakuzatywne zwykle wyrażają teliczne i dynamiczne zmiany stanu bądź położenia, podczas gdy czasowniki inergatywne wyrażają zwykle czynności posiadające wykonawcę (bez ruchu kierunkowego). Podczas gdy te właściwości definiują główne klasy czasowników inakuzatywnych i inergatywnych, istnieją pośrednie klasy czasowników, których przynależność trudniej jest określić, na przykład istnieć, rumienić się czy pojawić się. Wyróżnia się kilka kryteriów składniowych na rozpoznanie inakuzatywności.