W 1871 ubiegał się o pozwolenie cenzury na założenie dziennika "Słowo", a w 1873 miesięcznika „Świat dziecięcy", ale nie uzyskał pozwolenia Głównego Urzędu Cenzury.

W 1872 ożenił się z zamożną wdową Barbarą Blum, pochodzenia niemieckiego (co stało w opozycji do antyniemieckich poglądów pisarza i wydźwięku jego powieści). Mieszkali w kamienicy pod adresem Podwale 12 i doczekali się sześciorga dzieci (trzech synów i trzech córek, z czego dwoje najmłodszych zmarło w dzieciństwie). Spekulacje finansowe Przyborowskiego znacznie uszczupliły posag wdowy i były przyczyną nieporozumień w małżeństwie. W latach 1873–1876 Walery Przyborowski pełnił funkcję Kontrolera Kasy Kościelnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Warszawie. W 1880 Przyborowski został współwłaścicielem i kierownikiem „Kuriera Codziennego”, trzy lata później redaktorem „Echa”. W latach 1885–1886 redagował założone przez siebie pismo „Chwila” (początkowo dziennik, później tygodnik), w którym głosił hasła współpracy z Rosją na gruncie panslawizmu w celu odzyskania niepodległości, odrzucając także pracę organiczną. Z powodu swoich poglądów przysporzył sobie wielu przeciwników, m.in. zerwał bliższe relacje z Elizą Orzeszkową. W 1897 próbował ponownie pokierować ruchem ugodowym przy okazji wizyty cara Mikołaja II w Warszawie.