W odróżnieniu od wcześniejszych radzieckich dział, otrzymało nazwę Msta pochodzącą od rzeki, a nie kwiatu (litera S wyróżniała wariant samobieżny od holowanego 2A65).
W 1986 roku powstało sześć dział serii próbnej, a produkcja seryjna rozpoczęła się w 1988 roku, w nowo zbudowanym Sterlitamackim Zakładzie Budowy Maszyn w Sterlitamaku w Baszkortostanie. Produkowano je tam tylko do 1992 roku, po czym w drugiej połowie lat 90, po przemianach ekonomicznych w ZSRR, zakład zamknięto. Od 1990 roku jednak ograniczona produkcja 2S19 prowadzona była także w Swierdłowsku (od 1991 roku noszącym nazwę Jekaterynburg). Wyprodukowano ok. 720 dział 2S19.
2S19 jest działem typu zakrytego. Główne uzbrojenie – haubicoarmata 2A64 o lufie długości 40 kalibrów, jest umieszczone w obrotowej wieży osadzonej pośrodku podwozia gąsienicowego. Załoga liczy pięć osób: dowódca, celowniczy, dwóch ładowniczych i kierowca. Podwozie jest zbudowane na bazie kadłuba wykonanego z walcowanych płyt pancernych na wzór czołgu T-72, ale z grubością pancerza ograniczoną do 15 mm. W układzie jezdnym natomiast wykorzystano podzespoły zunifikowane z czołgiem T-80 – tworzy go z każdej strony po sześć kół jezdnych, zawieszonych na wahaczach, resorowanych drążkami skrętnymi, koło napędowe z tyłu, napinające z przodu i pięć rolek podtrzymujących.