W zakończeniu wszystkie wymienione postanowienia i gwarancje dla Wielkiego Księstwa Litewskiego uznano za artykuły aktu unii tychże Narodów.
Zaręczenie weszło w skład pacta conventa i zobowiązywało Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz każdego następnego monarchę Rzeczypospolitej, tym samym było traktowane jako trwalsze niż postanowienia Konstytucji, mogącej być rewidowaną co 25 lat wedle jej artykułu VI.
Dawniejsi historycy, jak Stanisław Kutrzeba, Oskar Halecki czy Bogusław Leśnodorski, byli zdania, że ustawodawstwo Sejmu Czteroletniego, w tym Zaręczenie Wzajemne, kładło kres istniejącej od 1569 r. unii realnej między Koroną Królestwa Polskiego a Wielkim Księstwem Litewskim, tworząc państwo unitarne zwane Rzeczpospolitą Polską. Pogląd ten jest kwestionowany przez nowszych badaczy, takich jak Juliusz Bardach (Konstytucja 3 maja i Zaręczenie Wzajemne Obojga Narodów w: O Rzeczpospolitą Obojga Narodów, Warszawa 1998, seria Dzieje narodu i państwa polskiego), Stanisław Grodziski, Jerzy Michalski czy Jerzy Malec.
Zobacz też
stosunki polsko-litewskie