W roku 1980 został delegowany do gry w memoriale Jose Raula Capablanki na Kubie. Z powodów technicznych, samolot, którym podróżował, musiał awaryjnie lądować w Ganderze w kanadyjskiej prowincji Nowa Fundlandia i Labrador. Na lotnisku tym Iwanow zbiegł z samolotu, a następnie wystąpił o przyznanie politycznego azylu, który został mu przyznany.
Już w następnym roku zdobył pierwszy w swojej karierze tytuł mistrza Kanady. Kolejne mistrzowskie tytuły zdobył w latach 1985, 1986 oraz 1987. Oprócz tego, w 1981, 1984 i 1985 roku podzielił I miejsca w otwartych mistrzostwach krajuCampionati nazionali del Canada. Dwukrotnie (1982, 1988) wystąpił na szachowych olimpiadach, w obu przypadkach na najtrudniejszej I szachownicyOlimpBase. W 1981 roku był w Merano sekundantem Wiktora Korcznoja w czasie jego meczu o mistrzostwo świata z Anatolijem Karpowem. W następnym roku osiągnął duży sukces, zajmując IV miejsce w turnieju międzystrefowym (eliminacji mistrzostw świata) w Toluce1982 Toluca Interzonal Tournament. W latach 1990–2005 startował jako obywatel Stanów Zjednoczonych, do reprezentowania barw Kanady powrócił kilka miesięcy przed śmiercią, w czerwcu 2005 roku.