Wykładając metafizykę, trzymał się klasycznej wykładni szkoły dominikańskiej (Kajetan, Banez) oraz tzw. XXIV tez tomistycznych, co przyczyniło się do opinii, iż był przywódcą „tomizmu ścisłej obserwancji. Był promotorem pracy doktorskiej ks. Karola Wojtyły pt. Zagadnienia wiary w dziełach św. Jana od Krzyża”. W swej pierwszej poważniejszej pracy (Le sens commun, la philosophie de l'être et les formules dogmatiques, 1909) wykazał, że bergsonizm zmierza właściwie ku panteizmowi immanentystycznemu, negującemu transcendencję, absolutność i niezmienność Boga. Podkreślał zgodność wiary z rozumem. Systematyczny wykład swoich poglądów filozoficznych przedstawił w La synthèse thomiste (1946). W latach 1938–1951 pisał komentarze do Summy Teologicznej. Jego najważniejsze dzieło filozoficzne to „Dieu, son existence et sa nature”. W ogromnym stopniu przyczynił się do odnowy i rozwoju teologii życia duchowego rozumianej jako stosowanie dogmatów w życiu chrześcijańskim. Po II wojnie światowej był jednym z bardziej zdecydowanych krytyków tzw.