długą, acz o ponad połowę krótszą od grzbietowej, płetwę odbytową. Cechuje się brakiem płetw brzusznych i pęcherza pławnego. Tobiasz żywi się głównie skorupiakami planktonowymi, robakami, rzadziej glonami i innymi rybami, zwłaszcza ich larwami i narybkiem. Sam stanowi pożywienie dla ssaków morskich, ptaków i innych ryb. Tarło przypada na różne miesiące w zależności od lokalizacji. W Morzu Północnym odbywa się w okresie zimowym, w Bałtyku zaś latem i wczesną jesienią. Ma nieduże znaczenie gospodarcze, wykorzystywany głównie do przerobu na mączkę rybną. Chętnie używany przez wędkarzy jako przynęta. Jest gatunkiem o nieokreślonym stopniu zagrożenia przez IUCN.
Taksonomia thumb|left|Rysunek pochodzący z The fishes of Great Britain and Ireland, od góry: Hyperoplus lanceolatus (syn. A. lanceolatus), A. tobianus, Gymnammodytes cicerelus (syn. A. cicerellus) thumb|left|W ciągu dnia, jak i w sytuacji zagrożenia tobiasz chętnie zakopuje się w piasku Po raz pierwszy gatunek naukowo opisał Karol Linneusz w 1758, w dziesiątej edycji swojej pracy pt. Systema Naturae. Choć istnieje wiele wcześniejszych opisów ryby, to jednak Linneusz jako pierwszy nazwał A. tobianus zgodnie z akceptowaną przez współczesną naukę zasadą binominalnego nazewnictwa gatunków.