Friedrich Ebert (ur. 4 lutego 1871 w Heidelbergu, zm. 28 lutego 1925 w Berlinie) – niemiecki polityk, socjaldemokrata, ostatni kanclerz (9 listopada – 11 listopada 1918) Cesarstwa Niemieckiego i pierwszy prezydent Niemiec (Republiki Weimarskiej) od 1919 do 1925 r., lider Socjaldemokratycznej Partii Niemiec w latach 1913–1919.
Wczesne życie Urodził się w Heidelbergu w rodzinie krawca, z zawodu był siodlarzem. Jako młodzieniec pracował w różnych miejscach i ostatecznie osiadł w Bremie. W 1889 r. wstąpił do SPD i piastował tam stanowisko lokalnego sekretarza robotniczego, redaktora partyjnej gazety. Po ślubie z Luisą Rump dzierżawił gospodę w Bremie, która stała się ważnym ośrodkiem lewicowej działalności politycznej. Od 1900 r. był członkiem rady miejskiej w Bremie. W tym okresie podzielał założenia programu efurckiego i zaliczał się do centrowego skrzydła partii. Nominacja na sekretarza prezydium SPD w 1905 r. wymusiła na nim przenosiny do Berlina i całkowite zaangażowanie się w życie partii. Jako sekretarz prezydium zajmował się reorganizacją administracji partii, wychodził z założenia, że celem partii jest walka o jak największą ilość miejsc w parlamencie, nie organizacja ulicznych protestów. Przenosiny okazały się być otwarciem nowej drogi życiowej dla Eberta, który w 1912 r.