Przez kolejne lata nie zdołał jednak wywalczyć miejsca w pierwszej jedenatsce i zazwyczaj występował w połowie meczów ligowych. W 2000 roku po raz drugi w karierze został mistrzem Francji (19 meczów, 2 gole), a w 2001 roku doszedł do finału Pucharu Ligi Francuskiej. W 2003 roku wywalczył to trofeum oraz został wicemistrzem Francji, ale w obu sukcesach Philippe miał nikły udział będąc czwartym, a nawet piątym środkowym obrońcą w hierarchii trenera Didiera Deschampsa, a na lewej stronie niepodważalną pozycję miał Patrice Evra.
Latem 2003 po 7 sezonach gry w Monaco Léonard zmienił klub i został zawodnikiem OGC Nice. W barwach nowego klubu zagrał w 14 meczach Ligue 1 i zajął 11. pozycję w lidze, ale po zaledwie roku spędzonym w Nicei zdecydował się powrócić do rodzimej ligi i zasilił szeregi swojego pierwszego klubu, Standardu Liège. Tam odzyskał dawną formę i w 2005 roku zajął z klubem 4. pozycję w lidze, a w 2006 wicemistrzostwo kraju.