Blackmore, Lord i Paice rozumieli się dobrze na płaszczyźnie muzycznej i prezentowali podobnie wysoki poziom opanowania swoich instrumentów. Podjęli decyzję o zwolnieniu z zespołu Simpera i Evansa, którzy nie byli wystarczająco dobrymi muzykami.
Wraz z odejściem Simpera i Evansa i zastąpieniem ich przez Glovera i Gillana, Blackmore przejął rolę lidera i poprowadził zespół w kierunku rocka. Wydane przez drugi skład albumy weszły do kanonu muzyki rockowej, a Blackmore zasłynął dzięki nim jako jeden z najlepszych gitarzystów na świecie. Szczególnie nagrania koncertowe ukazują go jako wirtuoza tego instrumentu, potrafiącego przejść od łagodnych dźwięków, poprzez zaawansowane technicznie solo, aż do zupełnej kakofonii, zakończonej zniszczeniem instrumentu.
mały|Ritchie Blackmore wraz z zespołem Deep Purple, koncert w Hanowerze, rok 1970 Drugi skład Deep Purple funkcjonował w latach 1969–1973. Tymczasem gitarzysta udzielił się w kilku pobocznych projektach. Na przełomie marca i kwietnia 1970 roku wziął udział w projekcie Green Bullfrog, gdzie spotkał się ze swym dawnym nauczycielem Jimem Sullivanem oraz kolegą z Deep Purple, Ianem Paice’em. Nagrania z tych sesji zostały wydane rok później.