W 1982 został również szefem Bahamskiej Korporacji Kredytów Hipotecznych, instytucji powołanej do gwarantowania wsparcia finansowego na zakup mieszkań.
W 1984 z powodów oskarżeń o korupcję i protestów ulicznych z powodu niezadowolenia z polityki rządu, ustąpił z funkcji ministra. W październiku 1986 został wydalony z Postępowej Partii Liberalnej. W wyborach w 1987 wystartował jako kandydat niezależny, dzięki czemu ponownie zasiadł w ławach poselskich. W kwietniu 1990 przystąpił do opozycyjnego Wolnego Ruchu Narodowego (FNM). Po śmierci w maju 1990 przewodniczącego FNM, Cecila Wallace-Whitefielda, został jednogłośnie wybrany nowym liderem partii.
Premier 19 sierpnia 1992 doprowadził Wolny Ruch Narodowy do zwycięstwa w wyborach nad Postępową Partią Liberalną, zdobywając 32 miejsca w 49-osobowym parlamencie i kończąc w ten sposób trwające 25 lat rządy premiera Lyndena O. Pindlinga.
Ingraham objął stanowisko premiera oraz ministra finansów, a w późniejszym okresie również ministra handlu i przemysłu. 14 marca 1997 FNM ponownie zwyciężył w wyborach parlamentarnych na wyspach, zdobywając 35 miejsc w Izbie Zgromadzenia, co pozwoliło mu utrzymać stanowisko premiera.