27 września, ranny w rękę i zatruty gazami, po raz trzeci znalazł się w szpitalu. Od 15 stycznia do 1 marca 1917 roku był słuchaczem kursu w oficerskiej Szkole Automobilowej. Następnie ukończył trzymiesięczny kurs w Akademii Wojskowej w Petersburgu.
Od 1 czerwca 1917 roku służył w Naczelnej Kancelarii Komisji Wojskowej Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego w Petersburgu. W lipcu 1917 roku został mianowany kapitanem piechoty liniowej. W listopadzie tego roku „na zasadzie poprzednich wniosków za odznaczenie w bojach” został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 14 września 1916 roku.
Od 20 grudnia 1918 roku w Departamencie I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw WojskowychDepartament I składał się wówczas z czterech sekcji, a jego szefem był ppłk Kazimierz Czerwiński..
Od 16 marca 1919 (faktycznie od 22 kwietnia) do 28 maja 1920 dowodził 22 pułkiem piechoty, a następnie Grupą Południową Frontu Poleskiego. Od 1 do 17 czerwca 1920 zastępował na stanowisku dowódcy 59 pułku piechoty wielkopolskiej pułkownika Stanisława Wrzalińskiego, który zachorował i przebywał w szpitalu.