Systematyka Pozycja taksonomiczna tego gatunku przez wiele lat nie była jasna. Część systematyków zaliczała go do rodziny bławatnikowatych (Cotingidae), inni do bekardowatych (Tityridae), tyrankowatych (Tyrannidae) lub do własnej monotypowej rodziny ostrodziobów (Oxyruncidae). Bardziej zaawansowane badania genetyczne potwierdziły jego przynależność do odrębnej rodziny.
Podgatunki i zasięg występowania Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia cztery podgatunki Oxyruncus cristatus: O. c. frater (P.L. Sclater & Salvin, 1868) – Kostaryka i zachodnia Panama O. c. brooksi Bangs & Barbour, 1922 – wschodnia Panama O. c. hypoglaucus (Salvin & Godman, 1883) – południowo-wschodnia Wenezuela, region Gujana, północno-wschodnia i północno-środkowa Brazylia. Obejmuje populację, którą proponowano wydzielić do podgatunku tocantinsi. O. c. cristatus Swainson, 1821 – południowo-wschodnia Brazylia, wschodni Paragwaj i skrajnie północno-wschodnia Argentyna.
Ekologia i zachowanie Jego środowiskiem jest piętro koron drzew lasów tropikalnych. Żywi się owocami i małymi bezkręgowcami.