W styczniu 1978 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata. Już w drugich zawodach sezonu, 14 stycznia w Ruhpolding rywalizację w sprincie ukończył na trzeciej pozycji. Wyprzedzili go jedynie Sigleif Johansen z Norwegii oraz kolejny reprezentant NRD - Eberhard Rösch. Osiem dni później w Anterselvie odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając bieg indywidualny. Następnie wystąpił na mistrzostwach świata w Hochfilzen, gdzie zdobył trzy medale. Zwyciężył tam w sprincie i sztafecie, a w biegu indywidualnym zajął drugie miejsce, rozdzielając Norwega Odda Lirhusa i Eberharda Röscha. W marcu odniósł kolejne zwycięstwo, wygrywając sprint w Murmańsku. W klasyfikacji generalnej sezonu 1977/1978 zajął pierwsze miejsce, zostając tym samym pierwszym w historii zdobywcą Pucharu Świata. W kolejnym sezonie wielokrotnie plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów pucharowych, jednak na podium stanął trzy razy. Odniósł jedno zwycięstwo, podczas mistrzostw świata w Ruhpolding, wygrywając 31 stycznia 1979 roku w sprincie. Zwyciężył także w sztafecie, a w biegu indywidualnym był czwarty, przegrywając walkę o podium z Sigleifem Johansenem. W klasyfikacji generalnej sezonu 1978/1979 zajął drugie miejsce, ulegając tylko Klausowi Siebertowi.