Większość z nich należała do lóż masońskich.
Urząd prezydenta pełnili kolejno: Jakub Szymkiewicz (do 1818), Michał Römer i Jędrzej Śniadecki (1819–1822).
Celem Towarzystwa było – zgodnie ze stworzonym kodeksem – wyświecać szpetność tych przywar i nałogów, które z natury swojej nie mogą być prawem powściąganemi (opublikowany w „Tygodniku Wileńskim”). Krytykowali obskurantyzm, pijaństwo, hazard, bezmyślne naśladowanie mody, bezkrytyczne zapatrzenie we własną narodowość, próżniactwo szlachty oraz jej stosunek do chłopstwa. Bezpośrednim powodem zawiązania Towarzystwa był wzrost popularności mesmeryzmu w Wilnie, a w szczególności działalność Ignacego Emanuela Lachnickiego.
Towarzystwo publikowało satyryczne artykuły w „Wiadomościach Brukowych” i „Tygodniku Wileńskim”, odwołując się w swojej publicystyce do antyklerykalnych tradycji okresu oświecenia. Głównym ich orężem była satyra, ironia i drwina. Wszystkie pisma Szubrawców miały być pisane w stylu lekkim i zabawnym, czyli szubrawskim. Zmierzali więc "śmiechem naprawiać zepsute obyczaje".
Po kilku latach istnienia zaprzestało działania wskutek represji policyjnych.