W tymże roku nad równią stacji wzniesiono stalową, nitowaną kładkę dla pieszych, umożliwiając bezkolizyjne przejście z miasta w kierunku wybudowanych bloków rządowych przy ul. Nowy Świat. W 1905 r. Grodzisk uzyskał nowe połączenie z Wolsztynem i dalej bezpośrednio z Sulechowem oraz pośrednio z Nową Solą. W 1909 r. dokonano przebudowy układu torowego, gdyż do stacji doprowadzono linię kolejową z Poznania. Linie z Kościana, a później także z Wolsztyna, wprowadzono na stację w taki sposób, aby pociągi mogły bezpośrednio kierować się w stronę Opalenicy. Dodanie połączenia z Poznania wymusiło jednak zastosowanie rzadko spotykanego na terenach nizinnych rozwiązania – serpentyny, czyli łuku o zwrocie 180°. Z tego powodu linia poznańska ma długość aż 52 km, podczas gdy dawne połączenie przez Opalenicę do Poznania liczyło tylko 48 km. Rozbudowa układu torowego i ograniczenia przestrzenne sprawiły, że tory stacyjne znajdują się na łuku, a kąt między torami wyjazdowymi wynosi 90°, co również jest ewenementem na trasach nizinnych. Trzy łukowe perony, ułożone równolegle „po skosie” względem siebie, połączono tunelami, jednak nie posiadają one zadaszeń. Ciekawa jest historia budowy linii Grodzisk-Poznań. Sięga ona 1902 r.