z okolicznej ludności, a głowy obrońców wmurował w wieżę ku czci swego zwycięstwa. Innym radżom oferował jednak wspaniałomyślne warunki, jeśli tylko poddawali swe twierdze. Tak zajął rok później Ranthambor, a Bikaner i Dźaisalmer uznały jego władzę bez walki. Radźputana stała się prowincją imperium, jedynie władca Mewaru, syn i następca Udaja Singha – Rana Pratap nie pogodził się z tą zwierzchnością i przez wiele lat (1572-97) prowadził partyzancką walkę. Walka Rany była odosobnionym zjawiskiem i nawet jego rodzina przeszła na stronę Mogołów. Radża przeszedł do hinduskiej legendy, zwłaszcza jego zwycięstwo nad garnizonem mogolskim w bitwie pod Dewair w 1582 roku.
Walka z opozycją wewnętrzną Styl rządów i postępowanie Akbara nie podobało się wielu członkom muzułmańskiej elity. Uzbeków i Afganów raził spersjanizowany dwór władcy. Ortodoksyjni muzułmanie potępiali jego tolerancję religijną i przyjmowanie na wysokie stanowiska hindusów. Akbar w 1564 roku zniósł dżizję, nakładany na niewiernych podatek pogłówny, tym samym zrównując ich w prawach z ludnością muzułmańską. Ograniczył też darowizny państwa na cele religijne. Najbardziej jednak przeszkadzała możnym samodzielność władcy. Akbar zreorganizował administrację ograniczając władzę głównych urzędników.