Dziedzicem imperium został 13-letni wówczas Akbar, który wraz z armią, dowodzoną przez Bairama Chana przebywał w Pendżabie.

Następca Babura Początki panowania Akbar rozpoczął panowanie w momencie, w którym północne Indie znajdowały się w stanie chaosu. Rozpadające się imperium Suri miało jeszcze wielu zwolenników, a świeżo odzyskana władza Mogołów ograniczała się do niewielkiego obszaru wokół Delhi. Śmierć Humajuna skomplikowała sytuację. Akbar nie skończył nawet 14 lat i brak mu było doświadczenia w rządzeniu. Wychowywany w haremie przez kobiety był chłopcem rozpuszczonym, choć inteligentnym. Rolę faktycznego regenta objął początkowo dowódca armii Bairam Chan. Na wieść o śmierci padyszacha, były hinduski minister na dworze Surich – Himu, zebrał potężną armię i zajął Delhi koronując się na króla jako Wikramaditja. Siłę jego armii stanowiła duża liczba słoni bojowych. Mimo tego Bairam Chan zdołał rozgromić hinduską armię w wielkiej bitwie pod Panipatem (5 listopada 1556). Akbar mógł wkroczyć do Delhi i Agry, która na wiele lat miała stać się jego główną siedzibą. Po umocnieniu w stolicy Bairam Chan rozpoczął rozszerzać władzę Akbara na sąsiednie obszary. W 1557 podporządkowano Pendżab pokonując ostatecznie Sikandara Suri. W 1559 Bairam Chan zajął ważne twierdze w Gwalijarze i Adźmerze.