Chociaż rasa była hodowana głównie w celach eksperymentalnych, to istnieją skąpe dowody na eksperymenty na czeskich łaciatych psach w Instytucie Fizjologii, w którym to miała miejsce hodowla. Zachowały się dokumenty dotyczące pierwszej udanej transplantacji nerki u psa, pozostała o tym krótka notatka Františka Horáka. Istnieją także notatki dotyczące przeszczepów tkanek oraz że psy były badane pod kątem padaczki, zwłaszcza mechanizmów wywoływania jej napadów. Celem prac instytutu badawczego było także monitorowanie dziedziczenia braków uzębienia. Z genetycznego punktu widzenia monitorowano również dziedziczność powstania plamistego ubarwienia. Odpowiadające im pozostałości tych badań, to jest sporadyczne występowanie osobników cierpiących na epilepsję lub mających słabe zęby, można w pewnym stopniu prześledzić u dzisiejszego pokolenia czeskich łaciatych psówHasil, Hochmanová (2014), str. 4-12.. František Horák nigdy nie starał się o uznanie psa laboratoryjnego przez Międzynarodową Federację Kynologiczną, ponieważ z założenia rasa ta nie była przeznaczona do prywatnych hodowli.