Dopływy zasilające rzeki n-rzędu mają rząd większy o jeden (n+1).
Systemy Hortona i Strahlera Wraz z upowszechnieniem teorii river continuum, coraz większe uznanie zdobywają systemy klasyfikacji rzek Hortona i Strahlera. Horton rozwinął hierarchiczny system klasyfikacji sieci rzecznej, zmodyfikowany następnie przez Strahlera. Obecnie jest on powszechnie stosowany.
W systemie Strahlera rzeki o rzędzie n=1 to odcinki początkowe wszystkich rzek niemających jakichkolwiek stałych dopływów (najmniejsze, stale płynące cieki). Dalsza klasyfikacja cieków odbywa się zgodnie z następującymi prawidłami: połączenie dwóch cieków rzędu n tworzy ciek rzędu n+1, połączenie cieków o różnych rzędach daje w wyniku ciek o rzędzie najwyższym spośród rzędów cieków łączących się.
Przykładowo Bug ma w tej klasyfikacji 7. rząd a Narew w dolnym biegu jest rzeką 6. rzędu.
Wraz ze wzrostem rzędowości cieku maleje zazwyczaj spadek koryta i liczba dopływów, wzrasta natomiast ich długość i wielkość średniego przepływu.
Horton sformułował dwa prawa związane z rzędowością cieków.