Po wojnie zdał maturę, następnie w 1948 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Akademii Górniczej w Krakowie. W 1947 został zatrudniony w Katedrze Statyki i Wytrzymałości Materiałów na Politechnice Krakowskiej. Na tej uczelni uzyskał następnie stopnie naukowe doktora (1958) i doktora habilitowanego (1961). W 1963 otrzymał tytuł profesorski, od 1975 był profesorem zwyczajnym. Od 1971 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 1983 członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1987–1998 wchodził w skład prezydium PAN, a od 1989 był członkiem PAU.

Na Politechnice Krakowskiej był m.in. prodziekanem (1955–1958), prorektorem (1972–1975) i rektorem (1981–1982). Z tej ostatniej funkcji został usunięty po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 1982 do 1985 zajmował stanowisko przewodniczącego Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Był autorem kilkuset publikacji naukowych. Wchodził w skład Rady Naukowo-Konsultacyjnej przy Zarządzie Metra Warszawskiego.

W latach 1989–1991 sprawował mandat senatora I kadencji z województwa krakowskiego, z ramienia Komitetu Obywatelskiego.